Adobe Flash was een technologie om animatie, games, video en interactieve content op webpagina’s te zetten, populair van eind jaren negentig tot begin jaren tien. Het had een browserplugin nodig genaamd Flash Player, en die plugin werd eind 2020 officieel afgeschoten.
Jarenlang was Flash hoe het web bewoog. Tekenfilmpjes, browsergames, restaurantmenu’s die draaiden en stuiterden, het draaide er allemaal op. Maar het had een lange geschiedenis van beveiligingsgaten, vrat batterij en werkte nooit goed op telefoons, en dat werd het einde toen de iPhone weigerde het te ondersteunen. Het web stapte over op open standaarden: HTML voor structuur en native video, CSS voor animatie en JavaScript voor interactie. Die doen alles wat Flash deed, zonder de bezoeker iets te laten installeren.
Het kantelpunt in 2010 is het onthouden waard. Steve Jobs van Apple publiceerde een open brief over waarom de iPhone en iPad nooit Flash zouden draaien, met batterij, beveiliging en de opkomst van HTML5 als reden. Ontwerpers die hele sites in Flash hadden gebouwd, stonden ineens tegenover een publiek dat ze op mobiel simpelweg niet kon zien.
De diepere les gaat over levensduur. Flash-sites die nooit zijn herbouwd, stopten met werken op het moment dat de plugin verdween, waardoor jaren aan content van de ene op de andere dag offline ging. Alles wat op één eigen plugin leunt, draagt dat risico: zodra de leverancier ermee stopt, gaat je werk mee het donker in, en geen zorgvuldig ontwerp verandert daar iets aan.
Bij TopDevs bouwen we op open webstandaarden, juist zodat de site van een klant niet afhankelijk is van de plugin van één leverancier die jaren later uitgezet kan worden.
