Kerning is het kleine bijstellen van de ruimte tussen losse letterparen zodat tekst gelijkmatig leest. Sommige lettercombinaties laten rare gaten vallen of kruipen juist tegen elkaar aan, en met kerning duw je ze net zo lang bij tot de afstand klopt voor je oog.
Zie het als een rij boeken op een plank. Een dun pocketboek naast een dikke hardcover laat een ongelijke ruimte, dus schuif je ze net zo lang tot de afstand consistent oogt. Kerning doet hetzelfde voor letters. Een hoofdletter T naast een kleine o laat bijvoorbeeld een zichtbaar gat, tenzij je de o een beetje onder de dwarsbalk van de T schuift. Dat is iets anders dan letter-spacing, wat elke letter met dezelfde afstand uit elkaar trekt in plaats van specifieke paren te corrigeren.
De paren die de meeste last geven zijn meestal die met schuine of open vormen: een hoofdletter A naast een V, een W naast een A, of een hoofdletter gevolgd door een komma of punt. Designers leren ze op het oog herkennen, want het gat leest als een kleine hapering, zelfs voor mensen die nooit zouden kunnen benoemen wat er mis is.
Meestal raak je het nooit aan, want goede fonts komen met kerningtabellen die duizenden paren automatisch regelen. Het wordt handwerk bij logo’s, grote koppen en woordmerken, waar één slecht gespatieerd paar meteen opvalt. Het hangt samen met bredere keuzes rond witruimte, want het ritme van een ontwerp leunt op zowel de gaten binnen woorden als de ruimte eromheen.
Bij TopDevs laten we het font het kernen doen in bodytekst en stellen we het alleen met de hand bij voor logo’s van klanten en grote display-koppen, waar de afstand het meest zichtbaar is.
