Design thinking is een manier van problemen oplossen die de echte gebruiker centraal zet en aannames vroeg test. In plaats van meteen naar een oplossing te springen, graaf je eerst in waar mensen echt mee worstelen, schets je daarna ideeen, bouw je iets ruws en check je of het helpt voordat je serieus geld investeert. Die volgorde is belangrijk. De meeste mislukte software is gebouwd door die eerste stap over te slaan en verliefd te worden op een oplossing voordat iemand het probleem checkte.
Een duidelijk voorbeeld: stel dat een kliniek een app wil om wachttijden te verkorten. De reflex is een afsprakenscherm bouwen. Een design-thinking-team gaat eerst bij patienten zitten en ontdekt dat de echte frustratie niet het boeken is, maar het niet weten wanneer ze aan de beurt zijn. Mensen vinden twintig minuten wachten prima als ze een koffie kunnen halen en erop vertrouwen dat ze hun naam niet missen. Dat inzicht komt uit het begrijpen van de user journey voordat er een regel code geschreven is, en het verandert volledig wat je bouwt. Je stopt met een afsprakenapp en begint met een wachtrijscherm. Daarna maak je snel een prototype en kijk je hoe een paar mensen het gebruiken.
Het punt is om goedkoop te falen en snel te leren. Een slecht idee dat je op een papieren schets betrapt kost een middag. Hetzelfde idee dat je na lancering betrapt kost een kwartaal, plus het vertrouwen van de gebruikers die de kapotte versie raakten. Daarom is het proces bewust een lus en geen rechte lijn. Je gaat terug zo vaak als het testen je dat ingeeft, en elke ronde is goedkoper dan een keer het verkeerde opleveren.
Bij TopDevs gebruiken we design thinking aan het begin van een project, zodat we zeker weten dat we bouwen wat je klanten nodig hebben en niet het eerste wat iemand in een vergadering riep.
